رواق / Ravaq

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۹۴
مفعول و مفاعیل و مفاعیل و مفاعیل

ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی
هر جا که روی زود پشيمان به درآیی

شايد که به آبی فلکت دست نگيرد
گر تشنه‌لب از چشمه‌ی حيوان به درآیی

هش دار که گر وسوسه‌ی عقل کنی گوش
آدم‌صفت از روضه‌ی رضوان به درآیی

در تيره‌شب هجر تو جانم به لب آمد
وقت است که همچون مه تابان به درآیی

چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت
کز غنچه چو گل خرم و خندان به درآیی

بر رهگذرت بسته‌ام از ديده دوصد جوی
تا بو که تو چون سرو خرامان به درآیی

حافظ مکن انديشه که آن يوسف مه‌رو
بازآيد و از کلبه‌ی احزان به درآیی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۹۳
مفعول و مفاعیلن مفعول و مفاعیلن

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد
کز دست بخواهد شد پاياب شکيبایی

دايم گل اين بستان شاداب نمی‌ماند
درياب ضعيفان را در وقت توانایی

ای درد توام درمان در بستر ناکامی
وی ياد توام مونس در گوشه‌ی تنهایی

در دايره‌ی قسمت ما نقطه‌ی تسليميم
لطف آن چه تو انديشی حکم آن چه تو فرمایی
‌
ديشب گله‌ی زلفش با باد همی‌کردم
گفتا غلطی بگذر زين فکرت سودایی

صد باد صبا اين جا با سلسله می‌رقصند
اين است حريف ای دل تا باد نپيمایی

فکر خود و رای خود در عالم رندی نيست
کفر است در اين مذهب خودبينی و خودرایی

يا رب به که شايد گفت اين نکته که در عالم
رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نيست
شمشاد خرامان کن تا باغ بيارایی

زين دايره‌ی مينا خونين‌جگرم می ده
تا حل کنم اين مشکل در ساغر مينایی

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد
شاديت مبارک باد ای عاشق شيدایی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۹۲
فعولن فعولن فعولن فعولن

سلامی چو بوی خوش آشنایی
بدان مردم ديده‌ی روشنایی

درودی چو نور دل پارسايان
بدان شمع خلوتگه پارسایی

نمی‌بينم از همدمان هيچ بر جای
دلم خون شد از غصه ساقی کجایی

ز کوی مغان رخ مگردان که آنجا
فروشند مفتاح مشکل‌گشایی

عروس جهان گر چه در حد حسن است
ز حد می‌برد شيوه‌ی بی‌وفایی

دل خسته‌ی من گرش همتی هست
نخواهد ز سنگين‌دلان موميایی

می صوفی‌افکن کجا می‌فروشند
که در تابم از دست زهد ريایی

رفيقان چنان عهد صحبت شکستند
که گویی نبوده‌ست خود آشنایی

مرا گر تو بگذاری ای نفس طامع
بسی پادشاهی کنم در گدایی

بياموزمت کيميای سعادت
ز همصحبت بد جدایی جدایی

مکن حافظ از جور دوران شکايت
چه دانی تو ای بنده کار خدایی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۹۱
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

به چشم کرده‌ام ابروی ماه سيمایی
خيال سبزخطی نقش بسته‌ام جایی

اميد هست که منشور عشقبازی من
از آن کمانچه‌ی ابرو رسد به طغرایی

سرم ز دست بشد چشم از انتظار بسوخت
در آرزوی سر و چشم مجلس‌آرایی

مکدر است دل آتش به خرقه خواهم زد
بيا ببين که کرا می‌کند تماشایی

به روز واقعه تابوت ما ز سرو کنيد
که می‌رويم به داغ بلندبالایی

زمام دل به کسی داده‌ام من درويش
که نيستش به کس از تاج و تخت پروایی

در آن مقام که خوبان ز غمزه تيغ زنند
عجب مدار سری اوفتاده در پایی

مرا که از رخ او ماه در شبستان است
کجا بود به فروغ ستاره پروایی

نعیم خلد چه باشد وصال دوست طلب
که حيف باشد از او غير او تمنایی

درر ز شوق برآرند ماهيان به نثار
اگر سفينه‌ی حافظ رسد به دريایی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۹۰
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

در همه دير مغان نيست چو من شيدایی
خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

دل که آيينه‌ی شاهی‌ست غباری دارد
از خدا می‌طلبم صحبت روشن‌رایی

کرده‌ام توبه به دست صنم باده‌فروش
که دگر می نخورم بی رخ بزم‌آرایی

شرح اين قصه مگر شمع برآرد به زبان
ور نه پروانه ندارد به سخن پروایی

کشتی باده بياور که مرا بی رخ دوست
گشت هر گوشه‌ی چشم از غم دل دريایی

اين حديثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت
بر در ميکده‌ای با دف و نی ترسایی

گر مسلمانی از اين است که حافظ دارد
آه اگر از پی امروز بود فردایی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations