Cozy Corner with Hossein Nasiri | کوزی کرنر با حسین نصیری

آقای «خشایار نور»، پادکستر، تولیدکننده‌ی پادکست «بایوکست» و یکی از سازندگان پادکست «لوموس»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

خشایار نور هم‌زمان دو جور کار کردن را تجربه می‌کند. در بایوکست تنها می‌نشیند و زندگی یک آدم را از اول تا آخر روایت می‌کند، و در لوموس با جمعی از دوستانش دور یک میز می‌نشیند و فصل به فصل دنیای هری پاتر را باز می‌کند. یکی تمرین تنهایی و تحقیق است و آن یکی تمرین گفت‌وگو و لذت جمعی.

مسیرش از جایی شروع شد که هیچ‌کس آن را مسیر حساب نمی‌کرد. از نوجوانی درگیر هری پاتر شد، انگلیسی را با مقایسه کردن خبرهای ماگل‌نت و لیکی کالدرون یاد گرفت، اولین دوست‌های غیرایرانی‌اش را در فروم‌ها پیدا کرد و همان‌جا هم برای اولین بار کلمه‌ی پادکست را شنید، با پاترکست و ماگل‌کست. جواب خانه و مدرسه به همه‌ی این‌ها یک جمله بود: این نان و آب برایت نمی‌شود. جمله‌ای که خودش امروز این‌طور جوابش را می‌دهد: از آن مهندسی صنایعی که گرفتم کمتر پول درآوردم تا از هری پاتر.

آرزوی برنامه‌سازی را از بچگی داشت و ده پانزده سال کنار گذاشته بودش، چون رسیدن به آن جایگاه از یک راه بیشتر نمی‌گذشت. تا اپیزود «برادران منندز» چنل‌بی که تکانش داد. بعد از آن یک نوت در گوشی‌اش ساخت با ده پانزده موضوع که هنوز هم روی گوشی‌اش هست.

اولین تجربه‌اش «پشت هجده» بود در جام جهانی ۲۰۱۸، منتشرشده در یک ربات تلگرامی، که نه بازخوردی گرفت و نه خودش را راضی کرد. بعد بایوکست آمد با این منطق ساده که آدم‌های مشهور هر کدام یک جامعه‌ی هواداری دارند، و اولین بار که اپلیکیشن پادکست را باز کرد و کلمه‌ی هری پاتر را سرچ کرد، لوموس از دل همان سرچ بیرون آمد.

بخش کم‌گفته‌شده‌ی داستان اما اقتصاد پروژه‌های فندوم یا هواداری است. خشایار و دوستانش تقریباً همه‌ی راه‌ها را امتحان کرده‌اند، از مرچندایز تا رویداد، و چیزی که بیشتر از همه جواب داده اکران‌های جمعی بوده؛ فیلم‌هایی که خیلی‌ها قبلاً دیده بودند ولی برای دیدن دوباره‌شان روی پرده و کنار هم آمدند، آن‌قدر که مجبور شدند اکران‌های چندباره بگذارند و باز سالن بزرگ‌تر پیدا نکردند.

حرف خشایار این است که این فضا در زبان فارسی تقریباً خالی مانده و تعجب می‌کند چرا کسی سراغش نمی‌رود.

و بخش دیگر گفت‌وگو جایی است که او و حسین سر یک موضوع به توافق نمی‌رسند. خشایار ادمین گروهی چهارصد پانصد نفره از پادکسترهاست و هر بار که بحث تشکیلات و صنف و چهارچوب مطرح شده، مخالفت دیده است. نگرانی‌اش را هم پنهان نمی‌کند: هر نهادی، چه از بالا و چه از دل خودمان، ممکن است برای تازه‌واردها ورود را سخت کند، و خودش کسی است که اگر آن روزها ورود سخت بود شاید اصلاً وارد نمی‌شد.

حسین از آن طرف می‌گوید بدون کار جمعی، پادکست فارسی تک‌صداهای ضعیف باقی می‌ماند. جایی که هر دو به آن می‌رسند تجربه‌ی کست‌باکس است؛ تصمیمی جمعی که روزی برد برد بود و امروز ضررش را همه می‌بینند.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه خشایار نور باشید تا از مخاطب بودن تا تولیدکننده شدن، از اقتصاد محتوای هواداری، از مانیتایز کردن فندوم، از این‌که چرا پادکست فارسی هنوز صنعت نشده و از آینده‌ای که او به جای رشد بیشتر، تأثیرگذاری بیشتر را از آن می‌خواهد گفت‌وگو کنیم.

و جواب دو سؤال همیشگی کوزی کرنر را هم از او بشنوید؛ از کسی که اولین اپیزودش را با ترس و اشک ضبط کرد و امروز می‌گوید کوزی کرنرش پشت میکروفون است.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «خشایار نور» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

تیم «ناشتا»، جمعی نه‌نفره از سازندگان پادکست خبری روزانه‌ای به همین نام، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ کیارش، ساینا، سید، چکاوک، مهدی، سارا، رضا، فریناز و رسول.

ناشتا از جایی شروع شد که معمولاً پروژه‌ها در آن تمام می‌شوند: از یک اکیپ دوستی. نه نفر که از سال نود و هشت با هم سفر و مهمانی رفته بودند و حالا دنبال بهانه‌ای بودند برای یک کار مشترک. اول حرف از خریدن زمین در شمال بود، بعد قرار شد پادکست بزنند.

چیزی که این جمع را از هزار جمع مشابه جدا می‌کند، اتفاقی است که روز اول افتاد. به‌جای اینکه دور هم بنشینند و کار را با انرژی رفاقت جلو ببرند، نشستند و یک توافق‌نامه نوشتند و در نه نسخه امضا کردند. سهم هر کس، مالکیت معنوی، و حتی این‌که اگر روزی یکی خواست برود، تکلیف سهمش چه می‌شود. مهدی سر یکی از بندها زنگ زد و اعتراض کرد، بند شل‌تر و دوباره فرستاده شد. رفاقت سر جایش ماند و ساختار هم ساخته شد.

بعد نوبت فرآیند بود. خودشان می‌گویند یک مشت مهندس‌اند، و همان نگاه را روی تولید محتوا پیاده کردند. هر روز همه خبر جمع می‌کنند، خبرها با لایک و دیس‌لایک در گروه انتخاب می‌شوند، یک نفر آن روز سردبیر است و لحن نه نفر را یکدست می‌کند، دو نفر می‌خوانند و یکی تدوین می‌کند. سردبیر هر روز عوض می‌شود. حاصلش شش اپیزود در هفته است و یک اپیزود ویژهٔ شنبه که در آن اجازه دارند هر کاری دل‌شان می‌خواهد بکنند.

در این مدت با تمام سختی‌هایی که در بیش از یک سال گذشته وجود داشته پروژه متوقف نشده است حتی ماه‌هایی که به گفتهٔ خودشان همه ناامید بودند و کسی حوصلهٔ کار تیمی نداشت. رسول در سخت‌ترین روزها از اپیزودها کنار کشید و بچه‌ها کاورش کردند و بعد خودش را رساند. فریناز روزهایی که خودش داغان بود، نمک جمع را نگه داشت.

و بخش کم‌گفته‌شدهٔ ماجرا اقتصاد آن است. ناشتا تا امروز آورده‌ای داشته و هیچ‌کدام یک ریال برنداشته‌اند. همه‌اش نگه داشته شده برای پلن بعدی. همه شغل اول دیگری دارند و همه، بدون استثنا، می‌گویند می‌خواهند روزی ناشتا شغل اول‌شان باشد. کیارش پلن سال بعد را بی‌تعارف می‌گوید: بزرگ‌ترین پادکست فارسی شدن.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه تیم ناشتا باشید تا از تبدیل شدن یک گروه دوستی به یک تیم حرفه‌ای، از نوشتن توافق‌نامه بین رفقا، از طراحی فرآیندی که شش روز در هفته خروجی می‌دهد، از چرخاندن چهار میکروفن بین نه نفر در تهران، و از این‌که خلاقیت کجا اتفاق می‌افتد گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب تیم «ناشتا» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «رامیار منوچهرزاده»، عکاس، کیوریتور، فعال فرهنگی هنری و کارگردان و تهیه‌کننده‌ی پادکست‌های «رادیونیست»، «ویکی‌پز» و «رادیوکامرس»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

رامیار منوچهرزاده از معدود کسانی است که یک پروژه‌ی فرهنگی را هم‌زمان از سه جای مختلف دیده است: از پشت دوربین به‌عنوان هنرمند، از پشت میز به‌عنوان تهیه‌کننده، و از پشت میز مذاکره به‌عنوان کسی که باید پول این پروژه را جور کند.

در مسیرش از سنندج به دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران رسید، در دهه‌ی هشتاد با علی ناجیان به عکاسی استیج و خلق برند هنری «علی رامیار» رسید و بعد به سه‌گانه‌ی ولیعصر، شریعتی و انقلاب؛ سه پروژه‌ی چهارساله با نزدیک به هشتاد نفر که در آن‌ها شهر را مثل یک آرشیو زنده ورق زدند. همان سال‌ها هم به عوان یک مدرس سر کلاس می‌رفت و هنوز هم هفته‌ای یک روز این کار را می‌کند.

«رادیونیست» دقیقاً از دل همین ورق زدن بیرون آمد. آبان ۱۳۹۸ با اپیزود کاباره‌ی میامی شروع شد؛ بیست و هشت دقیقه‌ای که هیچ‌کس حاضر نبود برایش مصاحبه بدهد. اما چیزی که رادیونیست را از پادکست‌های آن دوره جدا کرد، همین سرسختی بود: به جای آن‌که یک روایت خطی از A به B ساخته شود، برای هر اپیزود تا پانزده مصاحبه انجام می‌شود و تحریف‌ها و تناقض‌های تاریخ شفاهی کنار هم می‌نشینند. رامیار همین کار را سال‌ها قبل در پایان‌نامه‌ی کارشناسی ارشدش کرده بود؛ نشستن پای حرف بهمن جلالی و یحیی دهقانپور و مهران مهاجر و تبدیل کردن تاریخ عکاسی ایران به یک روایت دویست و پنجاه صفحه‌ای.

اما بخش کم‌گفته‌شده‌ی داستان جای دیگری است. رادیونیست اولین پروژه‌ی پادکست فارسی بود که مالکیت معنوی‌اش را یک مجموعه‌ی تجاری خرید و شش سال تمام‌قد پایش ایستاد. و وقتی آن مجموعه صادقانه گفت دیگر نمی‌تواند ادامه بدهد، رامیار نقشی را بازی کرد که خودش اسمش را می‌گذارد «دولت انتقالی»؛ نشستن بین فروشنده و خریدار، قیمت‌گذاری یک آی‌پی که هیچ فرمولی برایش وجود نداشت، و انتقال مالکیت بدون آن‌که حتی یک اپیزود دیر منتشر شود یا مخاطب چیزی بفهمد.

پشت این آرامش، یک تعهد سنگین ایستاده است. رامیار خودش را وکیل سه گروه می‌داند: مالکان، آن پنجاه شصت نفری که هویت حرفه‌ای‌شان به این پروژه گره خورده، و شنونده‌ای که هفت سال است ماهی دو بار منتظر می‌ماند. جمله‌ای که در این گفت‌وگو چند بار برمی‌گردد سراغش همین است: من رادیونیست نیستم، رادیونیست مال من نیست.

و نکته‌ی کم‌یاب درباره‌ی رامیار، سخاوتش در باز کردن همین سازوکار است. او به همراه حسین در این گفت‌وگو مرز اسپانسرشیپ و پارتنرشیپ را باز می‌کند، توضیح می‌دهد چرا معرفی مستقیم بعد از هفت سال دیگر جواب نمی‌دهد، و چرا به قول خودش اسپانسر گاو شیرده نیست که فقط بدوشی‌اش. حرفش این است که تا وقتی پادکست فارسی پروژه‌ای دلی و شخصی بماند و به سمت تشکل و قاعده و کپی‌رایت نرود، به حق طبیعی خودش نمی‌رسد.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه رامیار منوچهرزاده باشید تا از مسیر عکاسی و کیوریتوری تا تهیه‌کنندگی پادکست، از اقتصاد پروژه‌های فرهنگی و هنری، از قیمت‌گذاری و انتقال مالکیت معنوی، از ساختن تیمی پنجاه نفره که هیچ‌کس از آن جدا نشده، و از پروژه‌ی مستندی که چهار سال است بی‌سروصدا ساخته می‌شود گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «رامیار منوچهرزاده» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «سامان دادمندیان»، سازنده و میزبان پادکست «آدمیزاد»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» است؛

فرض کنید کسی بخواهد پادکستی بسازد که هیچ‌کدام از قواعد رشد را رعایت نکند. نه مهمان مشهوری داشته باشد، نه میزبان چهره‌ای که بشود رویش حساب کرد، نه حتی تصویری از مهمان‌ها. آدم‌های معمولی بنشینند و دو ساعت از تلخ‌ترین بخش‌های زندگی‌شان بگویند. طبق هر منطق آشنایی، این کار نباید جواب بدهد. اما آدمیزاد از اردیبهشت پارسال در حالی که دو جنگ، دی ماه و ماه‌ها قطعی اینترنت را تجربه کرده‌ایم با بیست اپیزود، نزدیک به دو میلیون بار شنیده شد.

سوال اصلی اینجاست که چطور این اتفاق رقم خورده است.

سامان می‌گوید چیزی به اسم الگوریتم شبکه‌های اجتماعی وجود ندارد؛ آنچه هست الگوریتم آدم‌هاست. پنجاه سال پیش روزنامه بود، بعد تلویزیون و رادیو آمد و حالا شبکه‌های اجتماعی؛ ابزار عوض شده اما آن‌طرف ماجرا همچنان همان انسان نشسته با همان کمبودها و همان انگیزه‌های پنهان. کسی که این را بفهمد لازم نیست دنبال ساختار و هوک و فرمول وایرال شدن بگردد.

اما این حرف یک سایه‌ی تاریک هم دارد. اگر بشود دقیقاً فهمید چه چیزی آدم‌ها را تکان می‌دهد، همان دانش را می‌شود برای فروش بیمه‌ی عمر با ترساندن، یا فروش لباس زیر با دست گذاشتن روی حقارت آدم‌ها هم به کار برد.

سامان هر دو سر این طیف را از نزدیک می‌شناسد؛ هم کسی که برای برندها محتوایی با ده‌ها میلیون بازدید می‌سازد، هم کسی که پای روایت خشونت خانگی و اعتیاد نشسته. سؤال ما همین بود: مرز کجاست؟ و او مرزی دارد که سر آن ایستاده، حتی وقتی می‌داند پشت آن مرز داستان‌هایی هست که پادکستش را می‌ترکاند.

پشت این‌ها یک باور ساده‌تر هم هست. اسم پادکست قرار بود «کنتراست» باشد، چون زندگی نه سیاه است نه سفید. آن که بد شروع می‌کند و خوب تمام می‌شود آدمیزاد است، آن که خوب شروع می‌کند و بد تمام می‌شود هم آدمیزاد است، و آن که از اول تا آخر بد می‌ماند هم. برخلاف روایت‌های آشنای موفقیت، این‌جا هیچ‌کس قول پایان خوش نداده.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» کوزی کرنر است، همراه سامان دادمندیان باشید تا درباره‌ی دلایل استقبال از آدمیزاد، شناخت پرسونای مخاطب و انگیزه‌های پنهان پشت هر واکنش، رساندن مخاطب از اینستاگرام به پادکست، پیدا کردن و انتخاب مهمان‌ها و صحت‌سنجی روایت‌ها، تابوهایی که نمی‌شود سراغشان رفت، نقش کیفیت فنی در موفقیت یک کار و نسبت هنر و مارکتینگ گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «سامان دادمندیان» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

خانم «مرضیه صادقی» و آقای «امین اردانی»، تهیه‌کنندگان و راویان پادکست‌های «فیکشن» و «قصه‌گو»، مهمانان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

مرضیه صادقی و امین اردانی را با دو صدا می‌شناسیم که کنار هم قصه تعریف می‌کنند؛ یکی در «فیکشن» که هفت سال است سراغ اتفاق‌های واقعیِ باورنکردنی می‌رود، و یکی در «قصه‌گو» که متن‌های کهن ادبیات فارسی و اساطیر جهان را دوباره شنیدنی کرده است. اما نکته‌ی جالب این‌جاست که این همکاری از یک توییت شروع شد.

سال ۱۳۹۸، مرضیه که ادبیات داستانی خوانده بود جلسه‌ی نقد داستان برگزار کرد و امین که مهندس نرم‌افزار بود و از روزمرگی خسته، پوستر جلسه را در توییتر دید و رفت. آن روز میان بحثی درباره‌ی جریان سیال ذهن نشست، چیزی نفهمید، و بی‌سروصدا بیرون آمد. فردایش مرضیه در توییتر پرسید آن آقایی که کنارم نشسته بودی که بودی؟ پاسخ آن توییت، امروز دو پادکست و بیش از سیصد اپیزود است.

مسیرشان هم مثل هر مسیر مستقلی، پر از آزمون و خطا بوده است. از ضبط اپیزود اول در یک استودیوی مذهبی در سیدخندان گرفته تا ساختن یک باکس چوبی آکوستیک در خانه و خریدن تجهیزات با وام ازدواج. جایی در میانه‌ی همه‌ی این‌ها فهمیدند که می‌شود روی این کار حساب کرد؛ و هر دو کارمندی را رها کردند تا تمام‌وقت پای تولید محتوا بایستند.

قرارداد اولیه‌ی «فیکشن» ساده بود: سراغ اتفاق‌هایی برویم که در منطق آدم جا نمی‌شوند. همین اسمش را ساخت. بعدها مسیرش به تروکرایم یا داستان‌های جنایی واقعی رسید، اما آن نگاه اولیه ماند؛ روایت آدم‌هایی که کارشان با هیچ علت و معلولی توضیح داده نمی‌شود.

«قصه‌گو» اما از یک حسرت متولد شد. مرضیه همیشه دلش می‌خواست کاری در حوزه‌ی تحصیلش بکند و «فیکشن» این فرصت را نمی‌داد. حالا در «قصه‌گو» متن کلاسیک را کامل می‌خواند، خلاصه و روایت می‌کند؛ از شاهنامه و لیلی و مجنون تا منظومه‌های کم‌شنیده‌ای مثل ویس و رامین. کاری سخت‌تر از «فیکشن»، اما به گفته‌ی خودش با ارزش معنوی بیشتر.

شاید بشود گفت وجه مشترک هر دو پروژه، همان کد اخلاقی روشنی است که برای خودشان تعریف کرده‌اند؛ نه شبه‌علم، نه خرافه، نه محتوای جنسیت‌زده و نژادپرستانه، و نه سوار شدن بر ترندهای روز و احساسات مخاطب. و در کنارش، تعهدی که به آن می‌بالند: از روز اول تا امروز، حتی یک دقیقه در انتشار اپیزودهای‌شان تأخیر نداشته‌اند.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه مرضیه صادقی و امین اردانی باشید تا از شکل‌گیری «فیکشن» و «قصه‌گو»، فرآیند نوشتن و تولید، استراتژی رشد در پلتفرم‌های مختلف، اقتصاد پادکست مستقل و تجربه‌ی زندگی و کار کنار هم گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «مرضیه صادقی»، «امین اردانی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.